Van Lampegatse Polonaise naar Oppasdienst in Rommelgat

Nou, daar zit ik dan. Na dagenlang hossen, struinen, sjouwen, lachen en vooral héél veel “gezellig ouwehoeren” door het mooie Lampegat, heeft mijn lichaam vanochtend de handrem er snoeihard op gegooid.
Het was alsof mijn benen fluisterden:
“Vriend… je bent bijna 70. Doe eens normaal.”

En eerlijk, ik kon ze geen ongelijk geven. De afgelopen dagen waren weer typisch Lampegat:
een kroegentocht die leek op een survivaltocht, feestjes waar zelfs de confetti moe van werd, en een planning die ik—op papier—nog best strak vond, maar in werkelijkheid meer weg had van “we zien wel waar we eindigen.”
Maar wát was het gezellig. Het soort gezellig waar je na afloop denkt: “Ik ben half gesloopt, maar ik zou het zó weer doen.”

Alleen… vandaag even niet.
Vandaag is het weer zó treurig dat zelfs de carnavalsmuziek er depressief van zou worden. En mijn spieren hebben de smaak van rust herontdekt. Dus ik blijf thuis. Punt. Nou ja… thuis…
Mijn carnavalsdinsdag is gewoon omgedoopt tot oppasdinsdag.

Onze kleinzoon van drie jaar – die bij Brabantia kinder carnaval heeft gevierd alsof hij de nieuwe prins in wording is – komt vandaag namelijk langs. Op de foto’s zag ik het al: dat ventje heeft genoten alsof hij een privépolonaise had geboekt. De glimlach, de confetti in z’n haar, en dat trotse koppie… ja hoor, hij heeft het carnavals-gen duidelijk van zijn opa.

Alleen… hij loopt nu te snotteren.
En wie loopt er óók te snotteren?
Precies: opa.
Twee snotterende carnavalshelden onder één dak.
Die combinatie is dus vragen om tissues in XXL-verpakking.

Maar goed: samen met oma gaan we dapper de strijd aan.
Hij gaat rond de klok van 17.00 uur weer richting Rommelgat, dus tot die tijd mogen wij hem bezighouden. Dat betekent: polonaises op peuter-niveau, fruit in stukjes snijden alsof we een sterrenrestaurant runnen, en minstens drie keer “OPA KIJK!” terwijl ik me probeer voor te doen alsof ik geen spierpijn heb in álles wat beweegt.

En eerlijk? Ik zou geen mooiere afsluiting van carnaval kunnen bedenken.

Van de volle cafés in Lampegat naar een woonkamer vol speelgoed in Rommelgat…
Het leven blijft één groot carnaval. Alleen het tempo verschilt een beetje.

Dit was mijn laatste bijdrage op het blog van deze geweldige website.

Salaai !

Jullie Lampegatse Reporter!