Vaarwel Cees

 

Een Lampegater in hart en nieren

Vanmiddag hebben we afscheid genomen van Cees Everstijn. Afgelopen week begon hij, na een mooi en vooral lang leven, aan zijn laatste reis. Het werd een afscheid met een lach en een traan. Want afscheid nemen doet pijn, maar gelukkig blijven de herinneringen. Ik heb Cees eigenlijk pas een jaar of vijf wat beter  leren kennen. In het begin vroeg ik me weleens af: wie is toch dat oude menneke? Inmiddels weet ik wel beter. Achter dat kleine, tengere mannetje schuilde een geweldige levensgenieter, een bijzonder mens en vooral een Lampegater in hart en nieren.

 

Wat was hij trots op Arno en Brigitte. Ieder jaar stonden ze weer op het podium. De ‘Everstijntjes’ noemde ik ze ooit in een van mijn columns. Ze deden me een beetje denken aan de bekende Trapp-familie. Een familie die muziek en carnaval met elkaar verbond.

Maar wat we in februari nog niet wisten is dat 2026  een jaar werd  met een zwarte rand. In mei verloren we Brigitte, een prachtige jonge vrouw die veel te vroeg uit het leven werd weggerukt. Dat verdriet was groot, maar vooral voor Cees. De volgorde klopte niet met wat je als ouder hoopt en verwacht. En terwijl de rouwperiode nog nauwelijks verwerkt was, kwam het bericht dat ook Cees zijn laatste reis was begonnen. Als een donderslag bij heldere hemel.Toch bleef Cees altijd Cees. Tijdens het Bier Elfuurke zat hij dit jaar lekker op het podium, met goed zicht op alle festiviteiten. Ik zag zijn ondeugende oogjes afdwalen naar twee dames. Dus vroeg ik: “Cees, kan ik iets voor je betekenen? Zal ik iets te drinken halen?” Zijn antwoord: “Nee hoor, ik wil wel op de foto met die twee vrouwkes daar!” Dat was Cees ten voeten uit!

Het afscheid van Cees vond plaats bij het Academisch Genootschap. En druk was het! De zaal zat werkelijk overvol. Dat zegt eigenlijk genoeg over hoeveel mensen Cees een warm hart toedroegen. Arno nam ons tijdens het afscheid mee door het leven van zijn vader. Goh, wat een bijzondere man is Cees geweest. Ik begrijp nu nog beter waarom hij was wie hij was. Een man die in zijn lange leven ontzettend veel had meegemaakt en daardoor ongetwijfeld zijn eigen kijk op het leven had ontwikkeld.

Na afloop hebben we met z’n allen nog gezellig een biertje gedronken, op het leven, uiteraard met een bitterballen erbij. Want zeg nou zelf, Cees zou het waarschijnlijk niet anders gewild hebben!Natuurlijk komt er voor ons allemaal ooit een laatste carnavalsfeest. Ik ben pas 70, dus ik hoop nog even mee te mogen doen. Net zoals Cees: genieten zolang het kan.

Cees, vaarwel. Bedankt voor de mooie herinneringen en je heerlijke ondeugende glimlach. Je blijft in onze gedachten. En Arno, voor jou was 2026 een jaar met een bijzondere zwart rand. Eerst het verlies van Brigitte en nu je vader. Ik wens jou, de familie en alle vrienden ontzettend veel sterkte voor de komende tijd. 

Salaai !
Leon