Wisseling van de Wacht bij PSV Carnaval

Gisteravond was het weer een gezelligheid van jewelste bij dat rood-witte clupke op het Wilhelminaplein. De residentie The Prince draaide overuren — en terecht, want als de PSV-carnavallers samenkomen, spat de sfeer letterlijk van de muren.

We namen afscheid van Prinses Aqua en Prins Fuego, die het prinselijk ambt de afgelopen twaalf maanden met volle overgave hebben vervuld. Een compliment voor dit jonge prinsenpaar is dan ook meer dan verdiend: ze hebben er samen een fantastisch jaar van gemaakt, vol feest, saamhorigheid en een flinke dosis Lampegatse lol.

De avond stond bol van muziek, dans en Brabantse warmte. En ja hoor — daar stonden ze weer: DIE TWEE!
Als je uit Lampegat komt, weet je precies wie dat zijn. Eén van DIE TWEE is bovendien de trotse bedenker van het inmiddels beruchte naaiclupje “Naai um d’r op” én drager van die onmiskenbare zwarte bolhoed. Een man die zijn sporen in de Lampegatse carnaval wel verdiend heeft. Hun optreden? Tja, gewoon weer ouderwets goed en gezellig.

En alsof dat nog niet genoeg was, klonk er ook een gloednieuwe carnavalsplaat, speciaal gemaakt voor deze bijzondere avond. Natuurlijk weer van die man met het opvallende masker — inmiddels een vaste waarde binnen dit illustere gezelschap.

Onze Bas (de oude) praatte de avond op z’n geheel eigen wijze aan elkaar. Dat doet hij met zichtbaar plezier, al lijkt het soms alsof niemand nog luistert. Misschien toch maar eens overwegen om tonproater te worden, Bas — daar krijgt ge tenminste stilte én applaus!

Ook de Vennekes waren weer van de partij, en dat is altijd een feest op zich. Hun motto blijft onovertroffen:

“Waar carnaval is, daar zijn de Vennekes!”

En toen kwam hét moment waar iedereen op zat te wachten: de onthulling van de nieuwe Prins!
Rond de klok van 23.11 uur gingen de lichten omlaag, de spanning omhoog, en zelfs ik had geen flauw idee wie het zou worden. De hints waren er, de geruchten ook — maar niemand, écht niemand, had dit zien aankomen.

Toen klonk de muziek, het gevolg kwam als eerste, en daar stond hij met zijn gevolg.
Prins Skerrep’n Tinus ( Martijn Creemers) samen met zijn gevolg adjudanten Pieter & Thijs en zijn hofdame Esmé . We wensen hen een fantastisch jaar toe!
Een moment dat voor velen kippenvel gaf, en voor mij persoonlijk bijna emotioneel was. Want ja, Martijn is de zoon van Pieter Creemers, die twintig jaar geleden zelf nog Prins van PSV Carnaval was. Een prachtig stukje geschiedenis dat zich herhaalt — van vader op zoon, van generatie op generatie. Carnaval is hier écht iets dat met de paplepel wordt meegegeven.

En over die naam —Skerrep’n Tinus— ja, die zorgde meteen voor gefluister in de zaal. “Wat een bijzondere naam!” hoorde ik mensen zeggen. En dat is het ook. Wat het precies betekent? Ik weet het, maar dat hou ik lekker voor mezelf…

Het werd uiteindelijk een super gezellige avond. Iedereen had er zichtbaar zin in, de sfeer was top, de glazen vol, en de lach breed.
Ook Monique, de dochter van onze eigen John Clemens, was van de partij en duidelijk goed gemutst. Onder het genot van een fris pilsje hadden we weer zo’n fijn gesprek — gewoon over het leven, vriendschap en natuurlijk carnaval.

Tussendoor maakte ik ook nog even kennis met de prins van CV De Glijende Bevers. Een sympathieke vent met een goeie lach. Helaas is het mij niet gelukt om erachter te komen hoe deze vriendenclub aan die bijzondere naam is gekomen. Natuurlijk, ik had zo m’n vermoedens… maar mij werd met nadruk verzekerd dat “het daar niets mee te maken had.” Nou ja — geloof dat wie wil! Binnenkort kom ik hier op terug, zo ook een uitgebreid interview met de mannen en vrouwen van Parterretrap. Een Lampegatse gezellige club met een Prins uit Schijndel.

Ik heb de avond afgesloten met gezellige gesprekjes met de mannen en vrouwen van De Staps, want ook daar is het altijd lachen, zingen en toosten.

En dan nog even een speciaal woordje voor DJ Houtum, die de hele avond voor de juiste sfeer zorgde. Petje af, want hij hield de dansvloer gevuld van begin tot eind. Alleen… hij had zich voor de gelegenheid in een heuse Schotse kilt gehesen. Dat trok natuurlijk de nodige nieuwsgierige blikken.
Nou ben ik de beroerdste niet, dus ik wierp even een snelle blik — puur uit journalistieke interesse, uiteraard — en wat zag ik?
Geen doedelzak, geen frisse Schotse bries, maar een ouderwetse zwarte HEMA-onderbroek!
Tja… en dát was toch even een teleurstelling. Een gemiste kans voor culturele diepgang, zullen we maar zeggen.

Het feest ging nog tot in de kleine uurtjes door. Zelf ben ik iets eerder huiswaarts gegaan, want vanavond wacht alweer het volgende feestje. Je weet wel — bij die gasten met hun bolhoedjes. Welke kleur ze dit jaar weer dragen? Dat ontdek ik straks in het Pullman Hotel.

Carnaval in Lampegat leeft — en hoe!  Enne Martijn, mocht je weer zijn bij gekomen, dit lied is speciaal voor jou.