Up en Down Bal CV Wilhelmina

Vandaag was het een druk dagje voor jullie Lampegatse Reporter, maar goed ik zal proberen een zo compleet mogelijk verslag te maken van mijn Tja, soms krijg je een tip waarvan je denkt: ach ja, we zien wel. Maar toen Patrick van den Nieuwenhof me tijdens het Federatiebal influisterde dat ik écht eens bij het Up en Down-feestje in Café Wilhelmina moest gaan kijken, wist ik nog niet dat ik een klein carnavalsjuweeltje zou ontdekken. Ik was daar nog nooit geweest en na afgelopen vrijdag snap ik niet waarom. Wat een feest, wat een sfeer, wat een geluk dat ik erbij mocht zijn.

Vrijdag middag stapte ik nietsvermoedend Café Wilhelmina binnen, en binnen een minuut stond ik te glimmen als een kind dat voor het eerst carnaval mag vieren. Ik ben met mijn 69 jaar heus wel wat gewend, maar dit… dit raakte me. Al die lieve koppies, allemaal feestend op hún manier, vol overgave, warmte en plezier. Het was alsof de hele tent ademde: hier hoor je erbij. Inclusief carnaval op z’n allermooist. Niemand die anders kijkt, niemand die oordeelt – alleen samen lachen, zingen, zwaaien, knuffelen en genieten. Sommige hadden wat moeite er mee, vindt je het leuk NEE, vindt je de muziek leuk NEE, is er iets wat je wel leuk vindt JA. Wat dan ? Ik mag van ons mam een biertje drinken.