Naait ’m Erop-middag 2026 – ’n Middag vol draadjes, praatjes en pure Lampegatse gezelligheid

Al die lieve dames achter de machines? Mijn helden van vandaag. Wat heb ik veel blije en enthousiaste gezichten gezien. Alles wat aan ze werd overhandigd wisten ze te veranderen in een mini-kunstwerkje op textiel. Keurig uitgelijnd, garen in de juiste kleur, geen draadje verkeerd. Een genot om naar te kijken.

Maar boven alles was het weer zo’n echte Lampegatse middag.

Warm, kneuterig, gezellig. Mensen die elkaar kennen of juist leren kennen. Bijpraten, lachen, verhalen delen. Het bruist vanzelf — daar hoef je niets voor te organiseren.

Het aanbod van emblemen dat te koop was? Groot.

Het aanbod van emblemen dat nog genoteerd moest worden? Overweldigend.

Het aantal mensen dat met tassen vol binnenkwam? Onmogelijk te tellen.

Ik ben nu al trots op mijn kiel. Als hij straks klaar is, loop ik volgende week als trotse Kip richting het Philips Stadion. Geen Haan nog eerst maar eens rustig rondscharrelen zonder dat ik van enthousiasme omval.

Op mijn wandeling richting Café Centraal liep ik langs Café The Little One, waar binnen nog volop werd opgeruimd voor de heropening van vanmiddag. Nick op ’t Veld riep: “Met carnaval hebbe we weer nieuwe pinnekes!”

Nou, dan weten jullie meteen waar ik straks uithang als je me even niet ziet. Als er pins vallen, dan valt Leon.

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam ik ook nog Henk Zondag van de Bolhoedjes tegen altijd goed voor een gezellig praatje natuurlijk.

Binnen bij Naait ’m Erop barstte het van de drukte. John Clemens, dochter Monique en schoonzoon Kai stonden midden in een kleine storm aan handel, ruil, verkoop en bewondering. Emblemen gingen over de tafel alsof ze door een lopende band werden uitgedeeld. Prachtig om te zien.

Ik vraag me wel af: hebben we volgend jaar nog genoeg ruimte? Want druk was het Lampegatse filevorming. Maar eerlijk: dát maakt het juist zo mooi.

Tussen de drukte door spotte ik ook nog een collega van het Eindhovens Dagblad. Mooi, nóg meer publiciteit voor dit fantastische evenement. Zo blijft dit alles leven, groeien en steeds meer mensen trekken.

En ach, dan nog zo’n onverwacht pareltje van deze middag: mijn ontmoeting met de dames van de Lampegatse Vrouwkeszitting. Je kent dat wel je loopt ergens binnen om te kijken hoe het staat met je kiel, en voor je het weet sta je midden in een gesprek vol gezellige plagerijen en geheimzinnige hints over wat er zich allemaal afspeelt achter de gesloten deuren van het Natlab volgende week.

Als Lampegatse Reporter was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt. Want als dít het voorspel is, wat gebeurt daar dan tijdens die zitting? Het klonk als een wereld waar verhalen geboren worden nog vóór de eerste buut is ingezet.

Misschien wordt het tijd dat iemand daar eens een human-interest-stuk over schrijft… je weet wel — iets met glitter, lef, lachen en een vleugje vrouwkracht. Ach, wie weet waar dat nog toe leidt.

En natuurlijk was Vorst Bas Lammers ook van de partij. Zijn PSV-carnavalskiel zat al aardig vol, maar hij had gelukkig nog wat plekjes over. Met een doosje vol nieuwe aanwinsten uit Lieshout kwam hij vrolijk binnenwandelen — en hij vond ook netjes de donatiebox. Zo hoort het!

Naait ’m Erop 2026 was weer precies zoals het hoort:

gezellig, druk, warm, vrolijk, chaotisch, creatief en bovenal… onvervalst Lampegats.