Eus – De Man Die Blijft Gaan

Er zijn van die mensen die je niet kunt wegdenken uit een stad, een buurt of een carnavalstent. Mensen die zó nadrukkelijk aanwezig zijn dat je soms moppert, vaker lacht en uiteindelijk vooral beseft: zonder hem zou alles een stuk saaier zijn. In Lampegat heet zo iemand gewoon: Eus.

Iedereen kent hem. Vlogger, fotograaf, praatjesmaker en PSV fan. De man die met zijn DJI-camera door de straten trekt alsof hij wordt gevolgd door een complete filmploeg. En geloof maar: zijn filmpjes zijn prima, maar het commentaar dat hij er zelf bij levert — dat stopt nooit. Vraag hoe het met hem gaat en je krijgt een collegeserie. Over Lampegat, over bierprijzen, over waarom carnaval vroeger beter was en waarom de wereld eigenlijk naar hem zou moeten luisteren. En heel eerlijk? Soms heeft hij daar nog gelijk in ook.

Maar 2026 is geen gewoon jaar voor Eus.
Het is het jaar waarin hij zélf zegt:
“2026 wordt voor mij zonder twijfel het meest spannende jaar ooit… en jawel, natuurlijk ben ik bang. Niet een beetje ook.”

Bang, ja. Maar wie goed kijkt, ziet dat zijn angst overschaduwd wordt door iets groters, iets sterkers: vertrouwen. Vertrouwen in zijn vrienden. Vertrouwen in de mensen die naast hem staan. Vertrouwen in het leven dat hem al zo vaak in de maling heeft genomen, maar dat hij nog altijd van zich af fietst alsof hij de strijd nog lang niet opgeeft.

Want dat is Eus:
fietsen, vallen, vloeken, weer opstaan — en vooral niet zijn heup breken.

Ik heb vorig jaar al over hem geschreven en geen woord daarvan was gelogen. En ook nu, nu het moeilijker is dan ooit, zie ik dezelfde Eus die ik toen beschreef. De Eus die zegt waar het op staat, ook als het rauw is.
Zoals nu, wanneer hij vertelt dat hij in stage 4 zit.
Geen genezing. Nog meer uitzaaiingen dan de vorige keer.

“Allemaal klote,” zegt hij dan.
Maar in dezelfde adem:
“Het is niet terminaal. Er komt een behandelplan. En ik ga kijken hoe lang ik dat kan rekken.”

In Lampegat zeggen we:
“Tis wa ut is.”
En hij leeft dat motto zoals niemand anders.

Toch is er ook iets nieuws dit jaar.
Een woord dat hem bezighoudt.
Een woord dat normaal gesproken bijna achteloos wordt uitgesproken, maar voor hem ineens beladen voelt.

TIJD.

Niet de tijd op je horloge — maar de tijd die je krijgt.
De tijd die je wordt gegund.
De tijd die niet van jou is, maar die je mag gebruiken zolang het leven dat toestaat.

Hij zegt het zelf zo mooi:
“TIJD kun je nooit bezitten. TIJD stopt ergens. En morgen vertellen ze mij waarschijnlijk: ‘wat, hoezo en hoeveel’.”

Maar hij weet ook dat weten soms zwaarder kan zijn dan niet weten.
Dat een getal je leven kan vernauwen.
Dat een prognose je kan beletten om te leven in plaats van te wachten.
Daarom twijfelt hij.
Wil hij dat wel horen?

Hij neigt naar nee.
En ik begrijp hem.
Soms is het beter om alleen te weten dat er een route ís — zonder dat die wordt begrensd in weken, maanden, of statistieken.

En dit alles maakt Eus niet zwakker.
Integendeel.
Het maakt hem menselijker.
Echter.
Warmer.

Want zelfs nu, zelfs met alles wat er speelt, blijft hij gewoon Eus.

En bovenal:

Altijd omringd door vrienden.  Het mooiste vind ik misschien wel dat hij dat zélf voelt.
Hij zegt het openlijk, eerlijk, zonder bravoure:
“Ik voel me ontzettend gesteund door zoveel vriendschap. Dankzij jullie stap ik toch met vertrouwen dit jaar in.”En laat ik het maar gewoon zeggen:

Daar maak ik een diepe buiging voor.
Voor zijn kracht.
Voor zijn humor.
Voor zijn eerlijkheid.
Voor zijn lef om kwetsbaar te zijn in een wereld waar mensen dat steeds moeilijker vinden.

Eus gaat door.
Met fietsen.
Met vallen.
Met genieten.
Met praten (vooral dat).
En met leven — op zijn eigen manier, op zijn eigen tempo, met zijn eigen tijd.

Eus, als iemand een mooi verhaal verdient, ben jij het.

Een verhaal dat niet alleen vertelt wie je bent, maar vooral: wie je blijft.
Een Lampegatse held.
Een vriend.
Een vechter.
En iemand die deze wereld, hoe klein of groot die ook aanvoelt, elke dag een stukje minder saai maakt.

Samen kom je verder. En jij, Eus… jij loopt voorop.