De nacht van de Zilveren Erehaon

Ik ging er lekker onbevangen in. Terwijl ik beneden bij de lift stond te buurten met twee gezellige Rambo’s, hoorde ik boven al de muziek door de liftschachten naar beneden dreunen. Dat beloofde wat… en jawel hoor.

Wat een gezelligheid. Eigenlijk één groot feest van herkenning. Overal bekende gezichten, blije mensen en vooral héél veel goede muziek. En dan ineens: BAM! Daar komt onze Stadspins binnen, compleet met zijn voltallige gevolg. Nou, dan staat de tent dus meteen op z’n kop.

En die mannen van de kapel? Die speelden echt de longen uit hun lijf. Ik was wijselijk een stukje verder gaan staan, want mijn gehoorapparaat sloeg meteen op tilt maar goed, dat terzijde.

Even later nog een carnavalesk uitstapje naar buiten, je weet wel: daar waar die luxe stoelen staan voor mensen met veel muntjes om daar voetbal te kijken. Maar goed, het bleef spannend: wie zou er deze avond met de eer strijken?

Nou, ik in elk geval niet. Ik was niet eens genomineerd. Maar eerlijk is eerlijk: het kon eigenlijk ook niet anders dan dat Rianne Pulleser met de prijs vandoor ging. En volkomen terecht. Wat een kanjer is die vrouw. Ze genoot zichtbaar van alle aandacht, en dat was mooi om te zien.

Toeval bestaat niet, zeggen ze wel eens. Die middag was ik nog even in de Catharinakerk om een gebedje te doen – je weet maar nooit. En wie spotte ik daar in de verte?

Rond 00.15 uur begon deze oude knar zijn voetjes te voelen en ben ik langzaam richting huis gegaan. Het was een heerlijke, gezellige avond daarboven, maar ik ben toch maar weer als een nuchtere kipnaar buiten gestapt. Nee, ook niet als een net uit het ei gekropen kuiken.

Vanmorgen heb ik wél twee eitjes naar binnen gewerkt bij het ontbijt, om genoeg energie te hebben om dit stukje oer-Lampegatse gezelligheid met een vleugje ludieke zwets, op papier te zetten.