Carnaval maken we samen – een ode aan de échte helden van Lampegat

Eindhoven noemen ze in februari geen Eindhoven meer, maar Lampegat. De stad verandert in een zee van oranje en blauw, vol muziek, lachende gezichten en feestgedruis. Maar achter die feestelijke façade schuilt een leger aan vrijwilligers, wagenbouwers, kapellen, organisatoren en caféhelden. Mensen die zich maandenlang inzetten, niet voor geld of glorie, maar uit pure liefde voor het carnaval. Zíj zijn het die dit feest elk jaar weer mogelijk maken.

Die vrijwilligers zie je niet op het podium, maar je voelt hun werk overal. Ze bouwen praalwagens in tochtige loodsen, versieren straten, naaien pakken, regelen vergunningen en tappen het bier met een glimlach. Zonder hen geen polonaise, geen optocht, geen confetti op de Markt of feestgedruis op het Stratumseind. Dit zijn de mensen die het doen uit het hart — het carnavalshart.

Lampegat kent tientallen verenigingen die elk een eigen kleur geven aan het feest. Denk aan D’Haone, Niehaals, de Bolhoedjes, PSV Carnaval, C.V. Met Staps en de Parterretrap. Ze organiseren feesten, optredens, buurtactiviteiten en natuurlijk zijn ze onderdeel van de grote optocht die ieder jaar duizenden mensen trekt. Deze clubs zijn de motor van het Lampegatse carnaval: de bron van creativiteit, sfeer en saamhorigheid.

En dan is er de Stichting Federatie Eindhovense Carnavalsverenigingen (SFEC), die officieel de overkoepelende organisatie vormt. Op papier zijn ze verantwoordelijk voor de verbinding tussen de verenigingen, de gemeente en de officiële evenementen. Maar eerlijk gezegd – de echte carnavalsziel voel je daar niet. De bijdrage van de SFEC lijkt beperkt en vooral administratief. Wie tijdens de feesten door de stad loopt, ziet vooral de verenigingen zelf aan het werk, niet de federatie.

Daarom is het misschien tijd om die federatie te herzien. Stel je voor: een nieuwe federatie die niet van bovenaf bestuurt, maar vanuit de verenigingen en vrijwilligers zelf wordt opgebouwd. Een federatie waarin mensen zitten die weten wat het is om tot diep in de nacht te bouwen, te sjouwen en te zingen. Mensen die voelen wat carnaval écht is: samen iets moois maken, samen lachen, samen losgaan. Zij zouden de koers moeten bepalen — want zij staan aan de start van ons feest.

Carnaval is niet van één organisatie, niet van een bestuur of stichting. Het is van iedereen die zich betrokken voelt bij Lampegat. Van de mensen die het feest dragen, vaak zonder applaus, maar met een glimlach en een biertje in de hand.

Dus laten we het maar gewoon zeggen zoals het is:
De ware helden van het Lampegatse carnaval zijn de vrijwilligers, de bouwers, de muzikanten, de kroegbazen, de medewerkers van de Ergon en de verenigingen.
Zij verdienen een onderscheiding en niet de vriendjes en de bobo’s van de bestuursleden, want juist de vrijwilligers  maken het verschil.

En als ik stadsprins van Lampegat was, dan wist ik het wel: de eerste onderscheidingen gingen naar hen — de stille krachten die elk jaar weer laten zien wat “samen carnaval maken” écht betekent.

Salaai, op de mensen die het mogelijk maken!