Brigitte Everstijn Bestuurslid Sociëteit D'n Opkikker

Er zijn mensen die je ontmoet en die je bij blijven, niet omdat ze de luidste stem in de zaal hadden, maar omdat ze er altijd gewoon wáren. Voor iedereen. Met een glimlach, met energie, met dat onuitputtelijke verlangen om het anderen naar de zin te maken.

Brigitte Everstijn was zo iemand.

Voor wie in het Lampegat carnaval viert, was D'n Opkikker meer dan een sociëteit — het was een thuis. En Brigitte was een van de mensen die dat thuis warmte heeft gegeven.

Als bestuurslid zorgde ze er jaar na jaar voor dat alles klopte tijdens het Brabants Brunchke, dat iedereen zich welkom voelde, dat het feest echt feest was. Niet voor zichzelf, maar voor de mensen om haar heen.

Wat afgelopen carnaval extra indruk maakte: ze wist dat ze ziek was. Ze droeg dat met zich mee. En toch was ze er. Ze stond er, ze deed mee, ze zorgde voor anderen. Dat is geen vanzelfsprekendheid — dat is karakter.

Ik heb haar het afgelopen jaar tijdens het Brabants Brunchke wat beter leren kennen. Je merkte al gauw wat voor iemand ze was recht door zee, betrokken, en met een hartelijkheid die je niet hoefde te zoeken. Ze gaf die gewoon. Afgelopen carnaval vertelde ze me nog iets over haar ziekte , dat maakte het des te meer een voorrecht dat ik haar kende. Ze was open, zonder medelijden te zoeken. Dat was Brigitte.

Het nieuws van haar overlijden komt hard aan. Niet alleen bij mij, maar bij velen die haar kenden in de wereld van het Lampegat en daarbuiten. Ze was nog veel te jong. En zulke mensen — die zoveel geven, die zo vol leven — missen we dubbel.

Aan haar familie en dierbaren: veel sterkte in deze moeilijke tijd. Brigitte heeft in het leven van velen een blijvend spoor achtergelaten. Dat is een erfenis om trots op te zijn. Ze rust in vrede.