Een warme Bolhoed, een nieuw begin: Lampegat danst weer!

Zo, ik ben net weer thuis na twee dagen feesten. Vrijdagavond stond ik nog tussen de mannen en vrouwen van PSV Carnaval, maar vanavond stortte ik me vol overgave in het gezellige gedruis bij de mannen met de bekende zwarte bolhoedjes. Altijd een soort warm bad daar in het Pullman Hotel — de Wintertuin voelt inmiddels als thuiskomen. En dat is niet zo gek, want in mijn jonge(re) jaren stond ik daar jarenlang jassen te bewaken van feestvierders die hun geluk kwamen vieren.

En nu, ruim dertig jaar later, stond ik er opnieuw — deze keer niet als garderobemedewerker, maar als een soort Lampegatse Reporter om verslag te doen van de jaarlijkse prinswissel. Want jawel, Prins Claviger en zijn gevolg hebben na een prachtige regeerperiode van twaalf maanden het stokje doorgegeven. En wat voor een jaar was het! De man was werkelijk niet stuk te krijgen. Zijn energie leek eindeloos, en zelfs de leerlingen van de school waar hij als conciërge werkt, waren supertrots dat hún Prins Carnaval tot de Bolhoedjes behoorde. Een bikkel van de bovenste plank!

De sfeer was al vroeg op de avond top. De Bolblazers, de huiskapel van de Bolhoedjes, bliezen de Wintertuin warm met hun vertrouwde deuntjes. En tussendoor zorgde de DJ — tja, daar moeten we het toch even over hebben — voor de muzikale afwisseling. Althans, dat was de bedoeling. Want eerlijk is eerlijk: de man had werkelijk geen idee hoe je een carnavalsfeest moet draaien met zijn sfeerloze muziek. De muziek was beneden de maat, de sfeer liep soms net zo stroef als een polonaise met houten knieën, en tot overmaat van ramp draaide hij de nummers niet die speciaal als cadeautje waren bedoeld voor de Bolhoedjes en hun nieuwe Prins Zondagskind.

Zonde, want de bekende Masked Dutchman had veel werk gemaakt van deze produktie. Twee vrolijke, originele nummers die precies pasten bij deze club — en bedoeld waren om een traditie te beginnen. Helaas, de USB-stick met de muziek is inmiddels gewist. Mijn tip aan de Bolhoedjes: zoek volgend jaar een DJ die wél weet hoe je een zaal in Lampegat laat ontploffen!

Rond de klok van 23.11 uur was het grote moment daar: de bekendmaking van de nieuwe Prins! De spanning steeg, het publiek hield de adem in… en toen klonk het: “Hier is hij dan — Prins Zondagskind!” Een luid applaus barstte los. Zijn gevolg, “De Apostelen”, maakte het plaatje compleet. En ik, als nuchtere Lampegatter, kon het niet laten te denken dat deze brave kinderen wel héél katholiek zijn opgevoed. Wat het nog mooier maakt: ze zijn allemaal nazaten van de beroemde Zondag-broeders, iconen uit de Raad van Elf van deze club. Een schitterend stukje Bolhoedjesgeschiedenis dat nu voortleeft.

Maar wie écht opviel tijdens deze avond, was toch wel de Prins van PSV Carnaval met zijn gevolg. Werkelijk alle bezoekers stonden met open mond te kijken — wat een gangmaker is die Martijn! En daar ben ik het roerend mee eens. De man weet als geen ander hoe je sfeer brengt, hoe je een zaal meekrijgt en hoe je zelfs de meest vermoeide Lampegatter weer op de been krijgt.

Ook was het mooi dat onze Stadsprins Frivolikus even zijn neus liet zien, samen met zijn gevolg én natuurlijk De Eendracht. Altijd gezellig als zij binnenkomen; het brengt meteen dat vertrouwde Lampegatse gevoel met zich mee — een beetje chaos, een hoop lawaai, maar vooral: vriendschap en vrolijkheid.

Bovenstaande foto was even een foto van onze gezellige stadprins Frivolikus tijdens een gezellig momentje. Sorry van de kwaliteit, ik ben beter in schrijven dan fotograferen. En Jaap Hoens bedankt voor het gezellige gesprekje.

Toch ook een klein minpuntje: de opkomst van alle verenigingen die aangemeld waren om het podium te betreden, duurde véél te lang. Tegen de tijd dat de laatste club het podium bereikte, was de helft van het publiek al druk bezig met een tweede rondje aan de bar. Mijn advies aan de Bolhoedjes: schrap dat onderdeel voortaan gewoon! Het is eigenlijk niet meer van deze tijd. Misschien dat het in Maastricht nog werkt, maar in Lampegat willen we tempo, gezelligheid en vooral feest!

De rest van de avond stond gelukkig in het teken van pure vrolijkheid, bijpraten met oude bekenden (vooral de mensen die ik gisteren nog niet had gezien), en natuurlijk — De Bolblazers die de sfeer bleven stuwen. Toch was ik dit keer iets vroeger thuis dan gepland. Reden? Een tikkeltje teleurstelling, om eerlijk te zijn. Maar ach, elk nadeel heb z’n voordeel: ik kan nu tenminste wat extra slaap pakken.

En nu zit ik thuis, nog nagenietend van twee dagen pure Lampegatse gezelligheid. Mijn volgende uitstapje staat trouwens al gepland: over twee weken ben ik bij De Tipsie Duck, waar de mannen en vrouwen van De Staps tijdens Elluf Elluf de tent weer op zijn kop gaan zetten én hun nieuwe prins verwelkomen. Dus mochten jullie me zoeken op Elluf Elluf: ik zit gewoon op het Stratumseind, als jullie altijd maar weer vrolijke Lampegatse reporter.

En terwijl de laatste noot van De Bolblazers nog in mijn hoofd nagalmt, weet ik het zeker: in Lampegat stopt het feest pas… als de confetti zelf zegt: “Salaai!”

Fotografie: Ralph Buisman