3 Uurkes Vurraf

Als je denkt dat een carnavalsvrijdag niet vroeger kan beginnen, dan heb je mijn dag nog niet meegemaakt. Met een frisse persaccreditatie van Roeptoetgat  op zak vertrok ik richting 3 Uurkes Vurraf, de heilige graal van de carnavalsaftrappen. Alles was vlekkeloos geregeld, zodat zelfs een Lampegatse senior als ik me een ware VIP voelde.

Maar voor ik één voet in de artiestenfoyer zette, had ik ’s ochtends al een rondje door het centrum van Lampegat gemaakt. En jawel, de eerste diehards stonden al te wachten alsof er goudstaven werden uitgedeeld. Tussen hen een vriendenclub uit Hedel. Drie jaar lang misgegrepen bij de loting, maar dit jaar eindelijk prijs. Ze vierden het alsof ze zojuist de Champions League hadden gewonnen. Een paar meter verder trof ik een lieve dame uit Oisterwijk, alleen en een beetje zenuwachtig. “Mijn vriendinnen hebben kaartjes… ik niet.” Maar carnaval zou carnaval niet zijn zonder wonderen: een andere vriendengroep had één kaartje over. Haar gezicht toen ze het hoorde was pure magie – dát is carnaval.

De mensen in Glitterjassen, kippenpakken, prinsenmutsen  die ik in het vizier had stonden te drinken uit veldflessen waarvan de inhoud waarschijnlijk niet in de Schijf van Vijf staat. Een duo in goud riep vrolijk: “Wij missen nooit de start! Een jonge moeder bekende dat dit haar eerste keer zonder kinderen was “sinds… nou ja, sinds ze bestaan”, en ze straalde alsof ze een weekend op Bali had gewonnen.

Toen de deuren openzwaaiden, stormde de menigte naar binnen alsof er gratis friet werd uitgedeeld. Binnen voelde het als een warm bubbelbad van muziek en stuiterende polonaises. Een stel uit Bergen op Zoom, waarvan de woordvoerder verkleed was als gigantische kip, vertelde bloedserieus: “Hier begint het ECHT. 3 Uurkes Vurraf is de Champions League van carnaval.” En eerlijk: gelijk hadden ze.

In de artiestenfoyer liep ik vervolgens een bonte optocht aan artiesten tegen het lijf. Jan Biggel verklapte dat hij wel eens een carnavalsnummer zou willen maken met Jan Soldaat – een verrassende combi, maar ik zou luisteren. Johnny Purple bleek in het echt nóg gezelliger dan online. En dan mijn guilty pleasure: de Alpenzusjes, zonder pruiken bijna incognito, maar nog steeds de humor en energie van twee confetti-kanonnen. Kirsten, bedankt voor de selfie.

De grootste verrassing kwam van Wolter Kroes. De laatste keer dat ik hem sprak was in 1993, toen hij nog iedere week bij Center Parcs optrad en ik voor Agena werkte in Hapert. Dat was zijn boekings kantoor. Dat verhaal leverde nu een brede, warme Wolter-lach op. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit.

In de tent zelf ging het feest ondertussen snoeihard door. Jongeren uit Limburg ( jaja) vertelden trots dat ze al om half zeven waren vertrokken. “Carnaval begint pas als wij hier zijn geweest!” riepen ze alsof het artikel 1 van de Grondwet was. Overal hoorde ik dezelfde kreten: “Wat een sfeer!”, “Hier doe je het voor!” en “Ik heb nú al dorst!”

En eerlijk… ik kon ze geen ongelijk geven.

3 Uurkes Vurraf was weer een krachtmeting van traditie, plezier en totale gezelligheid. Buiten én binnen. Een bonte mix van glitter, kippenveren, vriendschap en Brabantse warmte.

En ik? Ik liep er rond met een grijns van oor tot oor, pen in de binnenzak, hart in Lampegatse festivalmodus.

Dit was carnaval zoals carnaval bedoeld is.
Salaai!

Leon Koop aka De Lampegatse Reporter