Was het in mei dat we afscheid moesten nemen van Brigitte Everstijn? Gelukkig had zij nog genieten van haar laatste carnaval, omringd door de mensen en de tradities die haar zo dierbaar waren. Nu, nog geen half jaar later, moeten we opnieuw afscheid nemen van een Everstijn. Dit keer van Cees.
Met het overlijden van Cees Everstijn verliest Lampegat een bijzondere en markante man. Een man met een eigen karakter, een uitgesproken persoonlijkheid en vooral een enorme liefde voor het carnaval. Maar we verliezen ook één van de laatste vertegenwoordigers van een generatie die mede aan de wieg heeft gestaan van het Lampegats Carnaval zoals we dat vandaag kennen.
Cees en de PSV Carnavalsclub delen een lange en bijzondere geschiedenis. Als één van de aanjagers van de carnavalsclub van EVV Eindhoven stond hij mede aan de basis van een vriendschap die in de loop der jaren alleen maar sterker werd. Via onder meer Sociëteit D’n Opkikker werden banden gesmeed die tot op de dag van vandaag voelbaar zijn. Cees was daarin een belangrijke schakel tussen D’n Opkikker en de PSV Carnavalsclub.
Samen met generatiegenoten, onder wie ‘onze’ Albert van den Broek, maakte Cees deel uit van een groep carnavalsliefhebbers die het Lampegats Carnaval mede vorm heeft gegeven. Zij bouwden aan tradities, vriendschappen en herinneringen die inmiddels onlosmakelijk verbonden zijn met carnaval in Eindhoven.
Cees was niet alleen carnavalsman, maar ook adjudant van de Stadprins. Carnaval zat hem simpelweg in het bloed.
En misschien is het mooiste bewijs daarvan wel dat Cees tot in zijn laatste levensjaar van de partij was. Samen met zijn zoon Arno kwamen we hem nog tegen bij het Bierelfuurke op carnavalsdinsdag. Daar stond hij, midden tussen de mensen, midden in het feest. Een familieman en carnavalsman in hart en nieren. Iemand die er, zolang het nog kon, gewoon bij wilde zijn.
Dat was Cees.
Een mooi mens. Markant, soms eigenwijs, altijd herkenbaar en bovenal iemand die zijn eigen plek had binnen de Eindhovense carnavalswereld. Iemand van wie je wist: als Cees er is, dan is Cees er ook écht.
We zullen hem missen.
Moge Cees rusten in vrede. En ergens geloven we graag dat hij daarboven niet alleen is aangekomen. Dochter Brigitte ging hem eerder dit jaar voor. Misschien staat zij hem daar inmiddels op te wachten. En wie weet hebben ze samen alweer een hele club carnavalsvrienden om zich heen verzameld. Als dat zo is, dan weten we één ding zeker: daarboven zal het voorlopig niet stil zijn.
Ik wens Arno, de familie en alle vrienden van Cees heel veel sterkte met dit grote verlies. Een bijzonder mens laat een lege plek achter, maar ook heel veel mooie herinneringen.
En die herinneringen blijven. Salaai , Cees. ❤️💙